Φανατισμός και τα είδη του

User Rating:  / 6

Ο Φανατισμός που ως όρος προέρχεται εκ της λατινικής λέξης "fanum" (=ιερόν), σημαίνει την μετ΄ εγωισμού και εμπάθειας προσήλωση σε κάποιες αντιλήψεις, ανεξάρτητα της ορθότητας ή όχι αυτών.

Στην αρχαία Ρώμη fanotici (=θρησκόληπτοι, θρησκομανείς, μανιώδεις) καλούνταν οι προσερχόμενοι στο βωμό της θεάς του πολέμου Μπελλόνα και που παρέμεναν καταλαμβανόμενοι από ένθεη μανία και προέβαιναν σε διάφορες φρικαλεότητες μπροστά στους προσερχόμενους θεατές, διατρυπώντας τα μέλη του σώματός τους με ξίφη ή αποσπώντας τεμάχια των σαρκών τους προς τιμή της θεάς, χωρίς να λείπουν βέβαια και οι μεταξύ τους απατεώνες, (παραλλαγές των οποίων συμβαίνουν σήμερα σε χώρες της νότιας Ασίας).
Βαθμηδόν όμως η λέξη προσέλαβε σημασία, δια της χρησιμοποίησης της θρησκείας, προς ικανοποίηση κατά των αλλόπιστων ή αντιπάλων υπέρμετρη εκδικητικότητα, ο δε θρησκευτικός αυτός φανατισμός έγινε αιτία πολλών κακουργημάτων όπως ανθρωποθυσίες, όργια εθνικών θρησκευμάτων στους ιερούς χώρους αυτών, άπειροι αφορισμοί, καταδιώξεις αιρετικών, αυτή η "Ιερά Εξέταση" ως και θρησκευτικοί πόλεμοι και επαναστάσεις.

Read more: Φανατισμός και τα είδη του

Σωφρονηστικό σύστημα

User Rating:  / 0

Το σωφρονιστικό σύστημα στην Ελλάδα

Έντονη ποινικοποίηση εις βάρος κυρίως αλλοδαπών και «τοξικομανών» και γε­νικευμένος ανορθολογισμός στην επιβολή και την έκτιση των ποινών, είναι τα Βασικά χα­ρακτηριστικά της εικόνας του ποινικο-σωφρονιστικού μας συστήματος. «Τα δικαστήρια καταδικάζουν πλέον κάποιον όχι γι' αυτό που έκανε αλλά με βάση το πόσο εκτιμάται ότι θα καθήσει τελικά στη φυλακή», σχολιάζουν με δηκτικό τρόπο μέλη της επιτροπής για την α­ναθεώρηση του ποινικού κώδικα.

Η κατάσταση που επικρατεί στα δικαστήρια και τις φυλακές περιγράφεται ανάγλυφα στην μελέτη της λέκτορας Τ. Τζαννετάκη:

  Μέσα στα δέκα τελευταία χρόνια, σχεδόν διπλασιάστηκε ο πληθυσμός των φυλακών, γεγονός που κατατάσσει την Ελλάδα στις χώ­ρες με τη μεγαλύτερη αύξηση του αριθμού των κρατουμένων στην Ευρώπη!

  Μέχρι το 1995 το ποσοστό ήταν 56 κρα­τούμενοι ανά 100.000 κατοίκους. Σήμερα με περισσότερους από 10.000 κρατούμενους, το ποσοστό εκτινάχθηκε στο 96 ανά 100.000 κατοίκους, γεγονός που μας τοποθετεί πλέον στον μέσο των ευρωπαϊκών χωρών.

Η Γαλλία έχει χαμηλότερο ποσοστό κρα­τουμένων, ενώ στη Βρετανία το αντίστοιχο ποσοστό είναι 141 ανά 100.000 κατοίκους.

 

Read more: Σωφρονηστικό σύστημα

Βία

User Rating:  / 0

ΑΠΟΨΕΙΣ ΚΑΙ ΣΥΣΤΑΣΕΙΣ ΕΙΔΙΚΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗ ΒΙΑ

ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

 

Από την American Academy of Pediatrics

  • Η τηλεοπτική βία μπορεί να οδηγήσει τα παιδιά σε επιθετικές συμπεριφορές. Αυτό επιβεβαιώνουν περισσότερες από 1.000 μελέτες
  • Τα παιδιά στην Αμερική, φθάνοντας την ηλικία των 18 ετών, έχουν παρακολουθήσει κατά μέσο όρο 200.000 πράξεις βίας μόνο από την τηλεόραση.
  • Το επίπεδο της βίας κατά τη διάρκεια των cartoon που προβάλλονται το πρωί του Σαββάτου είναι μεγαλύτερο από οποιοδήποτε άλλο. Υπάρχουν 3 με 5 πράξεις βίας κάθε ώρα στις υπόλοιπες ώρες και περίπου 20 με 25 το πρωί του Σαββάτου.
  • Η τηλεοπτική βία είναι ιδιαίτερα ζημιογόνα για τα παιδιά κάτω των 8 ετών επειδή αυτά δεν μπορούν να διαχωρίσουν εύκολα τη πραγματικότητα από τη φαντασία. Οι βίαιες εικόνες στην τηλεόραση και τις ταινίες είναι δυνατόν να θεωρούνται πραγματικές από τα μικρά παιδιά. Είναι δυνατόν να τα τραυματίσουν.
  • Η τηλεοπτική βία επηρεάζει τα παιδιά ως εξής:
    • Αύξηση της επιθετικότητας και της αντικοινωνικής συμπεριφοράς
    • Αύξηση του φόβου να καταστούν θύματα
    • Περιορισμός της ευαισθησίας τους στη βία και στα θύματα της βίας.
    • Αύξηση της επιθυμίας για περισσότερη βία στη ψυχαγωγία και στη πραγματική ζωή.
    • Η τηλεόραση συχνά δεν δείχνει τα αποτελέσματα της βίας. Αυτό παρατηρείται ιδιαίτερα στα cartoons, στα παιδικά commercial και στα βιντεοκλίπ. Το αποτέλεσμα είναι, τα παιδιά να μαθαίνουν ότι δεν υπάρχει ή υπάρχει ελάχιστη επίπτωση για τους δράστες βίαιων πράξεων.

 

Read more: Βία

Αυτοϊδέα

User Rating:  / 0

Η σκλαβιά του ψεύδους

Η «Κραυγή» που ζωγράφισε ο ψυχικά ταραγμένος Μουνκ πριν από 112 χρόνια απεικονίζει την υπαρξιακή αγωνία των ανθρώπων του 20ού αιώνα, αποτελεί την εικονογράφηση του ανείπωτου τρόμου και άγχους.

Ο αιώνας μπορεί να άλλαξε, αλλά η πραγματικότητα συνεχίζει να μην αστειεύεται, και να ποντάρει στο άλογο.

Και το ποθούμενο παραμένει. Αναζητείται ευάερο, ευήλιο μέλλον να στεγάσει τα κοινόχρηστα όνειρα και να απαλύνει τις αγωνίες των κατοίκων του παγκόσμιου χωριού.

Στον άνθρωπο πού να τελειώνει άραγε το πρόσωπο και ν' αρχίζει το προσωπείο; - Στο δύσκολο τούτο ερώτημα θα προσπαθήσω να δώσω μιαν απάντηση.

Ον προικισμένο με ψυχικό κόσμο, ο άνθρωπος ζει σε δύο διαστάσεις, την «εσωτερική» και την «εξωτερική». Με τον «εαυτό» του και με τους «άλλους», τους συνανθρώπους του. Έτσι η ύπαρξη του μοιράζεται κατά κάποιο τρόπο. Από το ένα μέρος είναι στραμμένη προς τα «μέσα» (αισθάνεται, σκέπτεται, θέλει για τον «εαυτό» του και από τον «εαυτό» του)· από το άλλο στρέφεται προς τα έξω (αισθάνεται, σκέπτεται, θέλει μαζί με τους «άλλους» και για τους «άλλους»). Έχει λοιπόν δυο τρόπους ή μορφές ύπαρξης: μιαν ατομική («ιδιωτική») και μια κοινωνική («δημόσια»). Ανήκει ταυτόχρονα σε δύο περιοχές: στον «εαυτό» του και στην «ομάδα» μέσα στην οποία έχει ενταχθεί -με τη γλώσσα που μιλεί, με τα ήθη που τηρεί, με το επάγγελμα που ασκεί, με τις αισθηματικές, φιλικές, πολιτικές σχέσεις που δημιουργεί κ.ο.κ.

Read more: Αυτοϊδέα

Ευρώπη

User Rating:  / 6

Ποιος φοβάται την Ευρώπη 

Ποιος φοβάται την Ευρώπη! Στη δεκαετία του '80, η ιδέα της Ευρώπης είχε θε­ωρηθεί σύμφυτη με το όραμα ασφάλειας και ευημερίας των λαών της. Η συνα­δέλφωση και ένωση των ευρωπαϊκών λαών αντανακλούσε παλαιό ανθρωπι­στικό αίτημα, ιδιαίτερα προβαλλόμενο από τις προοδευτικές κοινωνικές δυνάμεις στον 19ο αιώνα. Ο Βίκτωρ Ουγκό έβλεπε την ευρωπαϊκή ενοποίηση ως συνέχιση της Γαλλικής Επανάστασης με στόχο το σάρωμα των ποικίλων αντι­δραστικών επαρχιωτισμών και τοπικισμών που καταδυνάστευαν τη γηραιά ήπειρο. Ενώ το όραμα της ένωσης των ευρωπαϊκών λαών ήταν ελπίδα προ­όδου, αντιμέτωποι ορθώνονταν κατά σύστημα οι τοπικοί και επαρχιακοί δυνά­στες επειδή διέβλεπαν σ' αυτό απειλή κατάργησης των προνομίων τους.

Στην εποχή μας, η ιδρυτική διακήρυξη του Robert Schuman(1950) ήταν ανθρωπιστική και προοδευτική, ανταποκρίθηκε στην ελπίδα ειρήνης και συ-νεργασίας των ευρωπαϊκών λαών για τη δημιουργία ενός μεγάλου και αυτοτε­λούς πόλου, ο οποίος θα υπερέβαινε το διπολικό μεταπολεμικό σκηνικό ανάμεσα στην αμερικανική και στη σοβιετική αυτοκρατορία. Όμως, μετά από πε­νήντα έτη εφαρμοσμένης ευρωπαϊκής πολιτικής τα πράγματα έχουν εκ διαμέ­τρου απελπιστικά αντιστραφεί. Με την πρόταξη της οικονομίας πριν από την πολιτική ένωση και του νομίσματος πριν από την οικονομία, έχουν σήμερα «κλειδωθεί» και εξουδετερωθεί οι μηχανισμοί κατοχύρωσης και βελτίωσης της κοινωνικής ευημερίας, η δυναμική πραγματικής σύγκλισης των βιοτικών επι­πέδων των ευρωπαϊκών λαών. Το γενικό επίπεδο ευρωπαϊκής ευημερίας υφίσταται σήμερα καίρια πλήγματα και απειλείται με πανωλεθρία, λόγω θο­λών και εκ του πονηρού πολιτικών υπολογισμών και θεωρημάτων περί δήθεν διεθνούς ανταγωνιστικότητας. Ενώ τα ευρωπαϊκά νομίσματα συγκλίνουν και κλειδώνονται, οι αποκλίσεις στα βιοτικά, οικονομικά και κοινωνικά επίπεδα ανοίγουν, βαθαίνουν και διαιωνίζονται. Δίδεται έτσι η ψευδαίσθηση Ευρώπης, προς ικανοποίηση των κύκλων του κεφαλαίου και του χρήματος, ενώ η πραγ­ματική Ευρώπη των κοινωνιών, των λαών, των εργαζομένων καταβυθίζεται στην αθλιότητα των διαιωνιζόμενων επαρχιωτισμών και τοπικισμών. Οι περί Ευρώπης ομιλούντες στην εποχή μας είναι αυτοί που καθηλώνουν την ένωση των λαών και των κοινωνιών, εν ονόματι της νομισματικής υποκρισίας, αλλά και της ουτοπίας τους.

Read more: Ευρώπη

Κοινωνία

1societyΆρθρα που σχετίζονται με κοινωνικά θέματα.

Επιστήμη

Άρθρα που σχετίζονται με επιστημονικά θέματα. . .

Εκπαίδευση

Άρθρα που διαπραγματεύονται εκπαιδευτικά θέματα. . . 

Πολιτισμός

Άρθρα για την κουλτούρα και τον πολιτισμό. . .