Δικαιώματα

User Rating:  / 0

ΟΙ ΓΕΝΙΕΣ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ

 

          Τα δικαιώματα του ανθρώπου δεν είναι κάτι το στατικό , αλλά μία δυναμική πραγματικότητα και μια έννοια , που κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων αιώνων διευρύνθηκε, εμβαθύνθηκε, αλλά και αμφισβητήθηκε και παρανοήθηκε.

          Συνήθως διακρίνουμε τρεις «γενεές» δικαιωμάτων του ανθρώπου:

Τα κλασικά ατομικά και πολιτικά δικαιώματα – «η σταθερά του φιλελευθερισμού», όπως αποκαλούνται. Πρόκειται κυρίως για αμυντικά δικαιώματα  που απαιτούν από το κράτος στάση αποχής , τη μη παρεμπόδιση της ασκήσεώς τους. Τα δικαιώματα αυτά , όπως κατοχυρώθηκαν από την εποχή της επικράτησης των διαφωτιστικών ιδεών στην Ευρώπη, λειτουργούν πρωτίστως προστατευτικά για το άτομο, περιορίζοντας την κρατική εξουσία. Το δικαίωμα για μόρφωση, η ισονομία και ισηγορία, η ανεξιθρησκία, η ελεύθερη οικονομική δραστηριότητα και τα πολιτικά δικαιώματα θεωρούνται ως τα σημαντικότερα από αυτά.

Τα κοινωνικά, οικονομικά και πολιτιστικά δικαιώματα ,- « η σοσιαλιστική σταθερά»-, αποτελούν τη δεύτερη γενιά των δικαιωμάτων του ανθρώπου. Τον 19ο αι. δηλαδή εξαιτίας των προβλημάτων που δημιούργησε η βιομηχανική επανάσταση, το κέντρο βάρους του κινήματος των δικαιωμάτων του ανθρώπου μετατοπίζεται και εμφανίζονται στο προσκήνιο , μέσα από τους αγώνες του εργατικού κινήματος, τα κοινωνικά δικαιώματα. Η πορεία αυτή ολοκληρώνεται στον 20 αι., όπου τα κοινωνικά δικαιώματα αποτελούν αντικείμενο διεκδικήσεων και ατέρμονων συζητήσεων, αλλά και μεγάλων προσπαθειών για νομική κατοχύρωσή τους. Για την εξασφάλιση των δικαιωμάτων αυτών το κράτος πρέπει , κατά κανόνα, όχι να απέχει αλλά να παρεμβαίνει στον κοινωνικό βίο κατά τρόπο συστηματικό και αποτελεσματικό. Οφείλει να δημιουργεί τις προϋποθέσεις για ανάπτυξη, πρόσβαση στην εργασία, ίση αμοιβή για ίση παρεχόμενη εργασία, κατοχύρωση των συνδικαλιστικών ελευθεριών, κοινωνική ασφάλιση, αποτελεσματικό βιοτικό επίπεδο, υγεία, εκπαίδευση, πολιτιστική ζωή και συμμετοχή στην επιστήμη.

Read more: Δικαιώματα

Μεσσιανισμός

User Rating:  / 6

ΜΕΣΣΙΑΝΙΣΜΟΣ  Ενδεικτική προλογική σκέψη  (με συνδυασμό μεθόδων)

Σε αντίθεση με τους αρχαίους Έλληνες που προσέγγισαν τον κόσμο με τον ορθό λόγο, οι λαοί της Ανατολής τον προσέγγισαν με την ενόραση, χωρίς δηλαδή τη με­σολάβηση της λογικής ή των αισθήσεων. Έκφραση αυτού του ενορατικού τρόπου προσέγγισης του κόσμου είναι και ο Μεσσιανισμός.

Ανάλυση  της έννοιας

Ορισμός

Μεσσιανισμός είναι η πίστη στην έλευση ενός μεσσία, ενός σωτήρα, ενός δηλα­δή πολιτικού ηγέτη με εξαιρετικές ικανότητες που θα λυτρώσει το λαό ή το έθνος από τα προβλήματα του και θα το κάνει να μεγαλουργήσει.

Ο μεσσιανισμός είναι μια αντίληψη που δε συνάδει με ελεύθερους ανθρώπους που διαμορφώνουν οι ίδιοι τη ζωή τους και είναι υπεύθυνοι γι' αυτήν, αλλά με άβου­λα άτομα, με μάζες που εναποθέτουν τις ελπίδες για τη σωτηρία τους στην έλευση ενός χαρισματικού ηγέτη. Είναι μια θεοκρατική αντίληψη για τη ζωή ανατολικής προέλευσης, αντίθετη προς το ελληνικό πνεύμα.

 

Read more: Μεσσιανισμός

Λαΐκισμός και Λαϊκότητα

User Rating:  / 5

προλογική σκέψη (με παραδείγματα)

Τα παραδείγματα λαϊκισμού αφθονούν στην κοινωνική και πολιτική ζωή μας. Η κυβέρνηση  που υπόσχεται να οδηγήσει το λαό στη Γη της Επαγγελίας και η αντιπολίτευση που τα βλέπει όλα μαύρα για το λαό· πολιτικοί που πίνουν νερό στο όνομα του λαού· τηλεοπτικοί σταθμοί που προβάλλουν χαμηλής ποιότητας εκπομπές, επειδή τάχα αυτές αρέσουν στο λαό· λαϊκοί τραγουδιστές που μόνο για τους καημούς του λαού τραγουδάνε· ιεράρχες που νοιάζονται να διατηρηθεί ανόθευτη η παράδοση του Λαού  μας· μετριότητες που διαβάλλουν πνευματικούς ανθρώπους, γιατί τάχα το έργο τους  δεν είναι γνήσια λαϊκό και δεν υπηρετεί το λαό. Εν ονόματι του, λοιπόν, αλλά ερήμην του όλοι αυτοί ορίζουν τι θέλει και τι χρειάζεται ο λαός, τι εξυπηρετεί  το λαϊκό συμφέρον και τι το αντιστρατεύεται. Στον ίδιο το λαό δεν πέφτει λόγος!!  

Ορισμός και διαίρεση

Λαϊκισμός είναι ένα αντιδημοκρατικό και αντιλαϊκό φαινόμενο, σύμφωνα με το οποίο ο λαός, ενώ δε συμμετέχει στην άσκηση της εξουσίας και στη διαμόρφωση της πολιτικής ζωής , τυπικά αναγνωρίζεται και αναγορεύεται κυρίαρχος.

 

 

Ο Λαϊκισμός εμφανίζεται με πολλά πρόσωπα. Φαινόμενα λαϊκισμού είναι:

  1. 1.Ο μεσσιανισμός.
  2. 2.Η καπηλεία κάθε γνήσιας λαϊκής δημιουργίας.
  3. 3.Η διαβολή άξιων ανθρώπων που διακρίνονται και ξεχωρίζουν.
  4. 4.Η χαμηλής ποιότητας τηλεοπτικές εκπομπές που προβάλλονται.

Σύγκριση και αντίθεση (διευκρίνιση)

Ο λαϊκισμός διαφέρει από τη λαϊκότητα· το επίθετο λαϊκός, γενικά, εκφράζει ό,τι  προέρχεται από το λαό, ό,τι είναι γνήσια λαϊκό και, ειδικότερα, η λαϊκότητα (ως ου­σιαστικό) στο χώρο της πολιτικής εκφράζει τη συμμετοχή, την παρουσία του λαού  στην έκφραση της πολιτικής εξουσίας.

Read more: Λαΐκισμός και Λαϊκότητα

Κομφορμισμός 2

User Rating:  / 0

ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΩΝ ΜΑΖΩΝ

 

            Το πλήθος, η  μάζα , έχει ένα είδος κοινωνικής υπερψυχής που δεν είναι το άθροισμα των ατομικών ψυχών που το συναπαρτίζουν. Από τη θέση αυτή γεννιέται το ακόλουθο συμπέρασμα: οι πνευματικές ενέργειες όλων εκείνων που συναπαρτίζουν τη μάζα , αντί να συμπροστεθούν η μια στην άλλη καταστρέφονται, ολοκληρωτικά ή ένα μέρος τους.

1          Ο Σόλων έλεγε πως «οι Αθηναίοι , ο καθένας χωριστά , ατομικά ήταν πονηροί σαν αλεπούδες, κι ενωμένοι είχαν ένα πνεύμα μέτριο και χυδαίο».

2          Υπάρχει και μια λατινική φράση για τους γερουσιαστές που λέει: «γερουσιαστές, καλοί άνθρωποι, γερουσία κακό θηρίο»

3          Αφηγούνται πως ένας αρχαίος  Έλληνας ομιλητής (ο Δημοσθένης) , όταν το πλήθος τον χειροκροτούσε , έλεγε: « Μα ποιος λόγος ανόητος ξέφυγε από το στόμα μου;»

4          Αργότερα  στην αναγέννηση ο Αριόστο διακήρυττε: «είναι βέβαιο πως υπάρχουν άνθρωποι που αξίζουν για εκατό. Αλλά δε γνώρισα ποτέ εκατό ανθρώπους που να αξίζουν όσο ένας.». Και στον 20ο αιώνα  ο Νίτσε διατυμπάνιζε: «η πλάνη δεν είναι τύφλωση. Η πλάνη είναι ανανδρία» Είναι φανερό λοιπόν πως η παρατήρηση του κοινωνικού κομφορμισμού  σε σχέση με το άτομο είναι αρχαία.

Read more: Κομφορμισμός 2

Κομφορμισμός

User Rating:  / 0

Ο θρίαμβος του σύγχρονου κομφορμισμού του Κορνήλιου Καστοριάδη


            Υπάρχει κάτι αμεσότερο για όσους πιστεύουν ότι ζουν σε μια δημοκρατική κοινωνία, από το να διερωτηθούν σχετικά με το ρόλο που διαδραματίζει ο πολιτισμός στην κοινωνία στην οποία ζουν; Και ειδικά σε μια περίοδο όπου παρατηρούμε μια άνευ προηγουμένου διάδοση αυτού που ονομάζουμε «πολιτισμό»;

            Για περισσότερο από δύο αιώνες υποστηριζόταν ότι ο ειδικός ρόλος του πολιτισμού σε μια δημοκρατική κοινωνία- σε αντίθεση με ό,τι συνέβαινε στις μη δημοκρατικές κοινωνίες- εντοπίζεται στο ότι ο πολιτισμός είναι για όλους και δεν απευθύνεται μόνο σε μια συγκεκριμένη ελίτ. Αυτό σημαίνει ότι ο πολιτισμός πρέπει να είναι στη διάθεση όλων, όχι μόνο «νομικά» (πράγμα που δε συνέβαινε, για παράδειγμα, στην Αίγυπτο των Φαραώ), αλλά επίσης κοινωνιολογικά, με την έννοια της πραγματικής πρόσβασης.

Ας εξετάσουμε την αμιγώς σύγχρονη περίοδο του δυτικού κόσμου, δηλαδή από τις μεγάλες επαναστάσεις του τέλους του 18ου αιώνα (δημοκρατία με κύριο χαρακτηριστικό  την  εκκοσμίκευση και την απομάκρυνση από τον χριστιανισμό) ως περίπου το 1950, ενδεικτική χρονολογία από την οποία θεωρώ ότι γεννάται μια νέα κατάσταση.

Read more: Κομφορμισμός

Κοινωνία

1societyΆρθρα που σχετίζονται με κοινωνικά θέματα.

Επιστήμη

Άρθρα που σχετίζονται με επιστημονικά θέματα. . .

Εκπαίδευση

Άρθρα που διαπραγματεύονται εκπαιδευτικά θέματα. . . 

Πολιτισμός

Άρθρα για την κουλτούρα και τον πολιτισμό. . .