Παράδειγμα Περίληψης - Επαιτεία και Ελεημοσύνη

User Rating:  / 2

Παράδειγμα Περίληψης

Κείμενο:

epaiteiaΘα μπορούσε κανείς να εξετάσει και να αντιληφθεί την επαιτεία με πολλούς τρόπους. Για παράδειγμα, θα μπορούσε κανείς να δει την επαιτεία και την λόγω αυτής παρεχόμενη βοήθεια ως μια συναλλαγή μεταξύ δύο ανθρώπων στην οποία εκφράζεται η ελεύθερη βούλησή τους. Ο επαίτης, με την εμφάνισή του τις κινήσεις του και τα λόγια του, καθιστά γνωστό το αίτημά του είτε προς τον καθένα χωριστά ή προς όλους ταυτόχρονα. Ο δίδων εκτιμά το αίτημα, την οικονομική του δυνατότητα, την ευφορία που θα αισθανθεί αν δώσει, ίσως και τις αμαρτίες που θα του διαγράψει ο Άγιος Πέτρος και αποφασίζει ανάλογα. Συνεπώς η επαιτεία ως συναλλαγή μεταξύ ελεύθερων ατόμων αυξάνει την κοινωνική ευημερία.

Επίσης θα μπορούσε κανείς να αντιληφθεί την επαιτεία ως ένα κοινωνικό φαινόμενο το οποίο, ανεξαρτήτως των λόγων της ύπαρξής του, λειτουργεί ως μηχανισμός αναδιανομής του εθνικού εισοδήματος υπέρ των αδυνάτων (έτσι φαίνεται τουλάχιστον) και συνεπώς ως ένας μηχανισμός μείωσης των κοινωνικών εντάσεων που θα μπορούσαν να προκύπτουν, αν οι επαίτες διεκδικούσαν τα προς το ζην με διαφορετικό και ίσως απειλητικό τρόπο. Επειδή δε η επαιτεία βασίζεται στην ατομική βούληση και πρωτοβουλία και δεν απαιτεί κρατικούς γραφειοκρατικούς διοικητικούς μηχανισμούς, δεν επιβαρύνει άμεσα την εθνική οικονομία.

Οι απόψεις αυτές φαίνονται λογικές και πρέπει να περιέχουν σημαντική αναλογία ορθότητας. Διαφορετικά τα άγια κείμενα δεν θα έλεγαν «μακάριοι οι ελεήμονες». Ανεξάρτητα από τις θρησκευτικές και εκκλησιαστικές μας δοξασίες δεν μπορούμε να παραγνωρίσουμε τη σοφία των αγίων γραφών. Και όμως, δεν μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου ότι η ελεημοσύνη, στην περίπτωση όπου εκφράζεται με παροχή προς τους επαίτες, είναι μια αντικοινωνική πράξη που μειώνει και αυτόν που απαιτεί και αυτόν που ελεεί.

Η επαιτεία είναι πράξη μειωτική για τον επαίτη είτε το αντιλαμβάνεται είτε όχι. Ταυτόχρονα είναι πράξη βαθιά αντικοινωνική γιατί επιτρέπει σε ένα άτομο να ζει σε μια κοινωνία χωρίς να εκπληρώνει το ελάχιστον καθήκον του προς αυτή, δηλαδή να προσφέρει στα κοινά. Επίσης, είναι πράξη άκρως συντηρητική γιατί ακόμη και όταν γίνεται υπό την ανάγκη της επιβίωσης μετατρέπει τα κοινωνικά προβλήματα και τις κοινωνικές αντιθέσεις σε προσωπικές διαφορές.

Για τον ελεήμονα, τον ευσπλαχνικό άνθρωπο που δίδει στον επαίτη, η ελεημοσύνη μπορεί να είναι αποτέλεσμα ηθικού εκβιασμού. Είναι ταυτόχρονα συνενοχή για μια πράξη μειωτική και εξευτελιστική για τον επαίτη. Επίσης, μπορεί να είναι μια πράξη με την οποία καθησυχάζει την κοινωνική του συνείδηση πείθοντας τον εαυτό του ότι έτσι έχει εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του προς την κοινωνία, και ταυτόχρονα απομακρύνει τη σκέψη του από άλλους τρόπους με τους οποίους θα μπορούσαν να λυθούν τα κοινωνικά προβλήματα και απέχει από την κοινωνική δράση Φυσικά δεν μπορούμε να αποκλείσουμε ότι κάποιος βοηθά τον επαίτη από απλό αλτρουισμό, αλλά επειδή δεν παρατηρούμε συχνά άλλες πράξεις αλτρουισμού, η σημασία αυτού του κινήτρου πρέπει να είναι μάλλον μικρή.

Γι’ αυτούς τους λόγους, μου φαίνεται ότι η επαιτεία και η ελεημοσύνη όταν συμπίπτουν αποτελούν μια πράξη που διαφθείρει (υπό μία έννοια) και αυτόν που παίρνει και αυτόν που δίδει, και η οποία δεν θα πρέπει να ευνοείται.

                                                (Θ.Π. Λιανός, απόσπασμα άρθρου δημοσιευμένου στον ημερήσιο τύπο)

Περίληψη:

Πριν λίγες μέρες δημοσιεύτηκε στον Τύπο ένα άρθρο με θέμα τη σχέση επαιτείας και ελεημοσύνης. Ο αρθρογράφος αναφέρεται, με ειρωνικό ύφος, στην ελεημοσύνη ως συναλλαγή που ενισχύει την κοινωνική ευημερία, αφού ο ελεήμων εκτιμώντας τις οικονομικές του δυνατότητες και τις μεταφυσικές του ανησυχίες, δρα ανάλογα προς τον επαίτη, που αιτείται βοήθεια. Προσθέτει στο ίδιο ύφος, πως η επαιτεία λειτουργεί ως μηχανισμός αναδιανομής του εθνικού εισοδήματος υπέρ των φτωχών και μείωσης των κοινωνικών εντάσεων, χωρίς να επιβαρύνει την εθνική οικονομία. Αντιπαρερχόμενος το όποιο θρησκευτικό υπόβαθρο του καθενός μας, αξιολογεί τόσο την επαιτεία όσο και την ελεημοσύνη ως πράξη αντικοινωνική και εξευτελιστική. Και τούτο γιατί ο επαίτης ζει χωρίς να εκπληρώνει τις υποχρεώσεις του προς την πολιτεία, ενώ παράλληλα η προσωπική ελεημοσύνη μεταβάλλει τον χαρακτήρα ενός κοινωνικού προβλήματος σε προσωπικό. Διασαφηνίζει πως η ελεημοσύνη ως προϊόν ηθικού εκβιασμού συνιστά πράξη συνενοχική του εξευτελισμού του επαίτη. Εντοπίζει σ’ αυτήν, τον καθησυχασμό της κοινωνικής συνείδησης του ελεήμονος που τον απενεργοποιεί από τις κοινωνικές του υποχρεώσεις. Καταλήγοντας, συμπεραίνει, πως η σύμπτωση επαιτείας και ελεημοσύνης διαφθείρει, αφού περιορίζει τον αλτρουιστικό χαρακτήρα της πράξης.

Κοινωνία

1societyΆρθρα που σχετίζονται με κοινωνικά θέματα.

Επιστήμη

Άρθρα που σχετίζονται με επιστημονικά θέματα. . .

Εκπαίδευση

Άρθρα που διαπραγματεύονται εκπαιδευτικά θέματα. . . 

Πολιτισμός

Άρθρα για την κουλτούρα και τον πολιτισμό. . .